تبليغاتX
اشک کاغذ

اشک کاغذ

شعر و شکلات

 

دیر فهمیدم که باید کار های شر کنم

فحش های ابدار کوچه را از بر کنم

دیر فهمیدم گناهی نیست در آغوش تو

گونه هایم را به شرم بوسه هایت تر کنم

 

 

سینه ات را باز کن شاید خدا افتاده است

لحظه های عاشقی از چشم ما افتاده است

سینه ات را باز کن پرواز کن ای نازنین

(قالی از صد رنگ بودن زیر پا افتاده است...)

 

 

+نوشته شده در سه شنبه شانزدهم تیر 1388ساعت10:19توسط ویدا کنشلو | |

کتاب زندگی ام را به رسم کودک و بازی

همیشه منتظرم ، قصه گوی من ، که بسازی

نپرس من چه شدم ! اوج شهرتم به کجا رفت ...

به آنچه بودم و هستم ، به باقی ام تو بنازی

بیا که نرده ی عقلم به تار چشم تو خم شد

بیا که موج ترنم ، به تار دل بنوازی

نوازشی که حسودانه جستجو بکنم من

و اسب حسرت من را به هر کجا که بتازی

صبور می شوم و سر به سنگ جرات خامم

به هر کجا که بتازی به هر کجا که ببازی

کتاب زندگی ام وقف لحظه های غریبت

دوباره کوک نگاهت و قصه ای که بسازی ...

 

+نوشته شده در چهارشنبه نهم بهمن 1387ساعت10:13توسط ویدا کنشلو | |

 

این واقعه زنجیر ندارد بزند

فریاد دل شیر ندارد بزند

این طبل هنوز بی صدا می خندد

دیگر یل دلگیر ندارد بزند ...

 

عاشورا از راه رسید و سیاهی رنگین تر شد شگفتی تلخ ترین روزهای ایستادگی و پیوند با هستی ابدی ...

تبریک میگویم پیوند اهل انسانیت را با حق تعالی در سخت ترین روزهای امتحان ... 

 

+نوشته شده در دوشنبه نهم دی 1387ساعت12:19توسط ویدا کنشلو | |

 

گاهی فقط حرف دلم را می نویسم

پایان خط نقطه چین های عمودی                                             

در امتداد خواب تو رد می شوم من                                      

با عشوه های دخترانه ، با حسودی...                           

                                                                     

من می دوم با پای احساس عجیبم                

انگشت هایم زخمی تیر اشاره ست         

تا می رسم پای سراب خاطراتت        

سهم من از تصویر تو یک عکس پارست !                  

                                                                                       

می خواستم حرف دلم را گفته باشم                                           

سرکوب کردی ، اعتقادم را گرفتی                                            

عمری به پای سرزنش هایت نشستم                              

از آدمیت اعتمادم را گرفتی ...                               

                                                           

دیگر برایم خوب و بد فرقی ندارد !      

دیگر به ساعت های عقلم تکیه کردم             

قربانی بغض مذابی سرد هستم                                

تا ریخت آتش در گلویم گریه کردم ...                                   

                                                                                              .

خالی شدم ، پنجره هایت را شکستم                                

من کودکانه ، عشق را دنبال کردم                           

خوشحالم از اینکه برای شوق پرواز                

من ، دست هایم را برایت بال کردم ....

 

دوستان عزیزم این شعر ، شعر دوریست ... دور دور ...اما نیاز داشتم هم بخونم هم تو پست جدید براش جا پهن کنم ...

از دوستانی که قبلا این شعر و خواندند و کار تکراری بود عزر خواهی میکنم !!!!

+نوشته شده در چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت12:33توسط ویدا کنشلو | |

 

با اینکه می دانم به چشم زندگی سیرم

اما برای لحظه ای لبخند می میرم...

در چشم های کودکم ابری تکان می خورد

با بغض بی اندازه ام ، بیتاب تبخیرم...

دیروز فهمیدم کسی را دوست می دارم

امروز فهمیدم برای عاشقی ، پیرم !

پاییز در قلبم شبیه کفتری جلد است

تا می رسد از پنجه هایش شعر می گیرم

تا می رسد اندیشه ام را شور می دزدد

از کوچه ها می آیم و با کوچه در گیرم...

من یا نمی میرم ! و یا اینکه خدا شاهد

یک روز از چشمان نا آرام ، می میرم ...

 

امروز که هوای بارونی چاشنی شعرم شده ... دلم می خواد نظر های بارونی تون و بخونم 

 

+نوشته شده در دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت10:50توسط ویدا کنشلو | |

 November2306.jpg

ای آینه تکرار منم من تا کی !!!

اصرار به خندیدن آهن تا کی !!!

صد بار اگر توبه شکستی بازا...

هی توبه و صد بار شکستن تا کی !!!

 

 

+نوشته شده در سه شنبه پنجم آذر 1387ساعت14:41توسط ویدا کنشلو | |

 

اشتیاقت می رود از سر ، تمامم کن غزل

یک کلام امشب بگو ...دیگر تمامم کن غزل

سال ها دوری ز آجر های این تن بس نبود !

سال ها ما ندن به پشت در ...تمامم کن غزل

جسم افلاطونیم را ، صورت مجنونیم...

آاای !شرم را بکن آخر ،تمامم کن غزل...

تا خدا خورشید را دزدیدم و ملحد شدم

عشق نیست از ان یک کافر ، تمامم کن غزل

تا تفعل می زنم دیوان بی اندیشه را

تا که عاشق می شوم خود سر ،تمامم کن غزل

چار چوب مضحک هنجار بی تدبیر ،باز...

ارمغان جنگ بی پیکر، تمامم کن غزل

انتهای طیف این تقدیر را بر هم بزن

روز را شب کن ، در این محشر تمامم کن غزل

شرط آخر را نمی گویم که می خواهم تو را...

پس بیا با خواب این بستر ، تمامم کن غزل

 

منتظرم

 

+نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387ساعت14:46توسط ویدا کنشلو | |

 

من دوستت دارمُ بگو بی رنگ و بو عزیز

در یک پیام ساده ی ذهنی بگو  ُ عزیز

من بی خیال هر چه پرستو هر چه جستجو...

یک آسمان دلتنگیم را مو به مو عزیز !

در خود تراشیدم مدادم بی زبان نوشت...

هر واژه مثل تیغ مانده در گلو عزیز !

با لحن شیرینت به روی دامنم بچرخ

در عشق ُ کمرنگ است شرم و آبرو عزیز

خمیازه های شعر مرا با خودت ببر ... 

خوابم نکن لجباز ُ عاشق ُ کینه جو ُ عزیز

 

منتظر نظرهای شما دوستان هستم ....

 

 

+نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت11:20توسط ویدا کنشلو | |

این مطلبی را که می خوانید از یک پسر بچه ی سیاه پوست می باشد که در سال ۲۰۰۵ کاندیدای جوایز بین المللی گشته است...

 

وقتی به دنیا می ایم ... سیاهم!

وقتی بزرگ می شوم... سیاهم!

وقتی می ترسم... سیاهم!

وقتی مریض می شوم... سیاهم!

وقتی می میرم... هنوز سیاهم!

و تو آدم سفید...

وقتی به دنیا می یای... صورتی !

وقتی بزرگ میشی ... سفیدی!

وقتی میری زیر آفتاب... قرمزی!

وقتی می ترسی... زردی !

وقتی مریض می شی... سبزی!

و وقتی می میری خاکستری ای !

و تو به من می گی رنگین پوست...!؟

 

ای کاش اگر پوستمان هم رنگین کمان بود ! لااقل قلبمان یک رنگ (صداقت) بیشتر نداشته باشد...

+نوشته شده در یکشنبه نوزدهم آبان 1387ساعت10:39توسط ویدا کنشلو | |

 

 

با حرف های تازه ام شعر سلام می شوی

در باور هر روزه ام روزی تمام می شوی

قد می کشی رویای من با خیزش فواره ها

فردا به رویایی دگر ختم کلام می شوی

+نوشته شده در سه شنبه چهاردهم آبان 1387ساعت12:30توسط ویدا کنشلو | |